Poetry by Paul Randy Gumanao | January 24th, 2010
As long as they have names
they are not small
I could easily point to Kitty
among the group of cats
or turn to Mr. Paw among the dogs
and stroke its furry back
I know of a lion named Torr
whose only pride is its misfortune
of having a coarse, roaring voice
and a terrifying looks
enough to startle the herons at poise
Poetry by Paul Randy Gumanao | October 25th, 2009
Gilaksi ni nanay ang usa ka panid sa kalendaryo
Nahuman na ba gud diay ang bulan sa Pebrero?
Dungan sa iyang sitsit mao ang mapugsanong sinyas
“Duol ra kadiyot ug pungko dinhi sa tsinelas.”
Iyang gibuklad sa salog ang gilaksing papel
Samtang ako miyaka duol sa iyang tiil
Gibadbad niya ang lastikong bugkos sa akong buhok
Gitaktak niya ang sulud dayon ako gipaduko
Huma’g kahig-kahig nangahulog ang mga kuto
Daw mga nasakpang kawatang nagtapok!
Gidalian dayon namog pamusa
Usa pa man sa ulo mobalik ug tugpa
Makapanlimbawot ang ilang balhiboong lawas
Gaitom lang ang agi sa mga gagmayng Hudas!
Ang kanhing puting likod sa kalendaryo
Nahimong usa ka langsang menteryo
Nagkatag ang dugo
dugo sa kuto?
o dugo nako?
Ah,basta ang importante hayahay na akong paminaw
Gikumot na ni nanay ang kalendaryong hugaw
Kuyog ang panghinaot nga ‘di na ko kutohon pa
Aron wa nay mahadlok nakong motapad ug makigdula
Poetry by Paul Randy Gumanao | October 18th, 2009
ung puydi lang untang
talian ang bulan,
kaw-itan ko kini’g pisi
ug ihikot sa haligi
Ipaguyod ko ang akong payag
sama’s kangga sa kabaw,
ug salmotan ko ang bulan
sa iyang paglatagaw
Ako mohangad
Lili-on ug ngisihan ko siya
gikan sa bangag
sa gamay kong bintana
Makapamalandong ako…
Tuod, wala ako’y bitoon
apan higala kami sa bulan
Ipaguyod ko pa ang akong payag
Ug ipaguyod ko usab
ang akong kalag
sama sa kangga sa kabaw
nga sakyanan sa mag-uumang
gikapoy ug nagtukaw
Tultulan ako sa bulan
sa iyang tagoanan
sa mga higayong
masilawan siya sa adlaw
Hatagan kaha ko niya
ug bisan gamayng luna?
Tungod kay dinhi sa kalibutan
dili akoa kining yuta
Taud-taud
ipakita sa bulan
ang iyang tulumanon
ang iyang bag-ong porma
Monipis
Moniwang
Mahisama sa karet!
Karet!
Sama ka’s karet, higalang bulan!
Hait ug talinis.
Hay! Kung puydi lang untang
talian ang bulan
Apan karon, itugyan ko lang usa
ang akong mga damgo
Ugma, sa pagmata
puniton ko ang karet
ug mosakay sa kangga
magpaguyod ko sa kabaw
padulong sa kadaugan!
Poetry by Paul Randy Gumanao | September 27th, 2009
You were once grass leaves
along the cliff
spread around the rock
where the two of us leaned
You heard our giggles
when in secret
we mocked the moon’s
rough and bumpy face
You also heard
the popping sound of the breeze
as it pushed our bodies closer
to each other
Poetry by Paul Randy Gumanao | September 27th, 2009
The ball soared
the sky like a dove
after the golfer struck
its body with the club
The ball soared
the sky like a dove
But not a dove
of peace
For it landed
on the rusty-roof
of a squalid shanty
in a nearby slum
Creating a loud bang
disturbing the kid
who was sleeping
to his mother’s hum
Poetry by Paul Randy Gumanao | May 31st, 2009
Pinili mong sumayaw
sa ritmo
ng kanyang mga tula;
Pinili mong kumanta
sa himig
ng kanyang mga salita.
Pinili mong
siya ang isilid
sa said na espasyong
namamagitan
sa iyong puso’t isipan.
Pinili mo ang isang makata.