The coldness makes you half-frozen
thin layer of flaking skin
wrapping your meandering tenderness.

Move. Why don’t you move?
Wipe the mists from the window pane;
mists like tears held back.

Wipe the mists, wipe the tears.
Beyond the windows
is the dying race of the living.

—-
Paul Randy Gumanao is a BS Chemisty student of Ateneo de Davao University.

Ang mga tinuboan mong sinina guot na kaayo
sa akong dughan. Kanunay ko nga gahilak kon masimhotan
ang nahibiling tinagoan sa imong ilok.

Unsaon, kay lagi, matod ni tatay ‘pobre ra ta’.
Sigon ni nanay, ‘mapuslan pa man na.’
Unya karon, ang imo na pung brip?

Kon may kamot lang ning akong kinatawo,
manampong gyud ni.
Pero sige na lang. Katapusan na ni.

Kay sukad karon, matod mo,
ang imong sul-obon kay panty.
Hay, salamat, kuya.

—-
Paul Randy P. Gumanao is BS Chem Student at AdDU who loves to write poems

I could easily point to Kitty
among the group of cats
or turn to Mr. Paw among the dogs
and stroke its furry back

I know of a lion named Torr
whose only pride is its misfortune
of having a coarse, roaring voice
and a terrifying looks
enough to startle the herons at poise

But how about a termite?
How about an ant?
Try to pick one
and baptize it with a name
Maybe Mitee or Antee

then place it back to its colony
of hundreds and thousands
of termites and ants

Now, where is Mitee?
Where is Antee?

It is so small, but not lost;
Only its name.

It has no name now to call itself
and has no name to deny

when humans call them pests
no ant or termite
celebrates an exemption
For the name of one
is the fate of the group

They have no names
because they are small

—-
Paul is in his second year of BS Chemistry at Ateneo de Davao. He writes poetry to detoxify his mind from dangerous chemicals.

Iyang gibuklad sa salog ang gilaksing papel
Samtang ako miyaka duol sa iyang tiil
Gibadbad niya ang lastikong bugkos sa akong buhok
Gitaktak niya ang sulud dayon ako gipaduko

Huma’g kahig-kahig nangahulog ang mga kuto
Daw mga nasakpang kawatang nagtapok!
Gidalian dayon namog pamusa
Usa pa man sa ulo mobalik ug tugpa

Makapanlimbawot ang ilang balhiboong lawas
Gaitom lang ang agi sa mga gagmayng Hudas!
Ang kanhing puting likod sa kalendaryo
Nahimong usa ka langsang menteryo

Nagkatag ang dugo
dugo sa kuto?

o dugo nako?

Ah,basta ang importante hayahay na akong paminaw
Gikumot na ni nanay ang kalendaryong hugaw
Kuyog ang panghinaot nga ‘di na ko kutohon pa
Aron wa nay mahadlok nakong motapad ug makigdula

Ipaguyod ko ang akong payag
sama’s kangga sa kabaw,
ug salmotan ko ang bulan
sa iyang paglatagaw

Ako mohangad
Lili-on ug ngisihan ko siya
gikan sa bangag
sa gamay kong bintana

Makapamalandong ako…

Tuod, wala ako’y bitoon
apan higala kami sa bulan

Ipaguyod ko pa ang akong payag

Ug ipaguyod ko usab
ang akong kalag
sama sa kangga sa kabaw
nga sakyanan sa mag-uumang
gikapoy ug nagtukaw

Tultulan ako sa bulan
sa iyang tagoanan
sa mga higayong
masilawan siya sa adlaw

Hatagan kaha ko niya
ug bisan gamayng luna?
Tungod kay dinhi sa kalibutan
dili akoa kining yuta

Taud-taud
ipakita sa bulan
ang iyang tulumanon
ang iyang bag-ong porma

Monipis
Moniwang
Mahisama sa karet!

Karet!
Sama ka’s karet, higalang bulan!
Hait ug talinis.

Hay! Kung puydi lang untang
talian ang bulan

Apan karon, itugyan ko lang usa
ang akong mga damgo

Ugma, sa pagmata
puniton ko ang karet
ug mosakay sa kangga

magpaguyod ko sa kabaw
padulong sa kadaugan!

You heard our giggles
when in secret
we mocked the moon’s
rough and bumpy face

You also heard
the popping sound of the breeze
as it pushed our bodies closer
to each other

Some of you bent lower
as the two of us
brandished our bare feet
towards the trembling sea
that tries to mirror

the restless stars above it

You were witnesses of our pride
as our gestures showed
that we think nothing so perfect
but our fondness for each other

Not the coarse-faced moon
Not the noisy breeze
Not the fretful sea
Not even the twinkling stars
that appear hesitant to shine still

Nothing else so perfect
but our fondness for each other

And now
you are made into a paper
with all your loyal fibers
holding on together

You remained witnesses
of our pride
when in secret
each of us crumpled

a piece of you
to be softened like a cloth
that would wipe our tears

Each of us crumpled you
to soften the written letters
that composed that word

You remained witnesses of our pride
as we walked towards
the opposite poles
pretending not to realize
that nothing really is perfect

Not even our fondness for each other

—-
Paul Randy P. Gumanao is a sophomore taking up BS Chem at Ateneo de Davao University.

The ball soared
the sky like a dove

But not a dove
of peace

For it landed
on the rusty-roof
of a squalid shanty
in a nearby slum

Creating a loud bang
disturbing the kid
who was sleeping
to his mother’s hum

—-
Paul Randy P. Gumanao is a sophomore taking up BS Chem at Ateneo de Davao University.

Pinili mong
siya ang isilid
sa said na espasyong
namamagitan
sa iyong puso’t isipan.

Pinili mo ang isang makata.

Hilingin mong
paligayahin ka
hindi ng kanyang
mabulaklak na talinghaga
kundi ng kanyang hubad
na mga salita
At walang saplot na metapora.

Bawat taludtod ay balat
makinis man o magaspang.
Bawat titik ay laman
matipuno, matigas
malambot, madulas
mainit, nag-aalab.

Hilingin mong
ihiga ka
sa kanyang papel
habang binabakat
ang balangkas
ng iyong katawan

mula ulo
hanggang leeg
hanggang dibdib
hanggang baywang
hanggang mga hita
at sa pagitan nila
hanggang mga binti

at tutulo
ang matingkad na tinta
mula sa kanyang pluma.

Ang dugo ng kanyang panulat

ay manunuot sa bawat hibla,
mag-iiwan
ng isang panghabambuhay
na alaalang
higit pa sa sanlibong tula.

Ganyan
kapag ang iniibig mo’y
isang makata.

—-
Paul Randy Gumanao is a sophomore BS Chemistry student at ADDU.